Film Schelpen & Ruishoorns

Adorno (1903-1969)

Theodor W. Adorno was een componist, schrijver, socioloog en filosoof. Vanwege zijn joodse achtergrond werd hij in 1933 ontslagen aan de universiteit van Frankfurt. Hij ontvlucht nazi-Duitsland en vestigt zich als balling in Amerika.  Daar ontwikkelde hij zijn kritiek op de consumptiemaatschappij, de “fluwelen kooi”. De mens leeft niet, maar wordt geleefd. In 1949 keert hij terug naar Duitsland en onderzoekt de kans op herleving van het rechts-extremisme. Zijn hele leven was hij geobsedeerd door de vraag waarom het fascisme zo veel aantrekkingskracht heeft. Als filosoof vroeg hij zich voortdurend af: Is het mogelijk een juist leven te leiden in een verkeerde wereld? 

Adorno ziet in kunst een mogelijkheid om te ontsnappen aan de totalitaire beheersing en de rationalisering. Kunst moet volgens Adorno buiten de maatschappij staan. Kunst stelt vragen, geeft geen antwoorden. Hij is een fan van de films van Charlie Chaplin en de dissonante muziek van Arnold Schönberg. 

Arthur Slenk (1941)

Op 5-jarige leeftijd begon Arthur te knippen en plakken met papier. Dat is hij blijven doen. Bioscoopadvertenties, gebruikt schuurpapier, berekeningen, kladjes. Hij ontleedt zijn vondsten, gooit alles door elkaar en zet ze vervolgens weer in elkaar. Het resultaat is van een wonderlijke schoonheid. In 1990 vond Arthur Slenk op straat twee dozen met beschreven muziekpapier van een amateur orkest. Zeven jaar lang knipt, plakt en herschikt hij zijn vondst tot zijn meesterwerk Partituur; honderdveertig collages van muziekpapier. Naast zijn collages maakt Slenk ook assemblages van gevonden voorwerpen, dopjes, hout, plastic bakjes, rommeltjes. Hij maakt er fascinerende beelden mee.  Zijn collages en assemblages laten je anders kijken en denken. ‘Ik hou er wel van om een beetje te roeren in andermans hersenen.’ 

Arthur Slenk woont en werkt in Kampen. Hij kreeg artistieke erkenning in 2023 met een tentoonstelling in Stedelijk Museum Kampen (Verknipt) en een expositie bij Verbeke Foundation in Kemzeke, België. 

Overeenkomsten Adorno & Arthur Slenk

• Adorno en Slenk houden beiden van droef-komische films, waarin een commentaar op de absurditeiten van de samenleving is verwerkt. Favoriet van Adorno is The Goldrush van Charlie Chaplin. Favoriet van Arthur Slenk is Sons of the Desert met Stan Laurel. De humor van Stan Laurel, is op het lijf geschreven van Arthur Slenk. Grafschrift van Stan Laurel: ‘If anyone at my funeral has a long face, I’ll never speak to him again’. 
• Beiden houden van muziek, waarbij Adorno zich vooral met de atonale muziek van Schönberg identificeert. Schönberg behoort ook tot de collectie van Slenk. 
• Beiden hebben de air van heer van stand. Ze bewaren hun distantie, ze kijken licht geamuseerd om zich heen. 
• Nostalgie en melancholie is bij beiden nooit ver weg. Ze verlangen terug naar de zorgeloosheid van de jeugd.  
• Ze zijn speels. Ze spelen met noten, met woorden, met gevonden voorwerpen. Ze blijven nieuwsgierig en ontdekkend.